یادگار ایام دیرین

برگ‌هایش بیشتر کشیده بود تا پهن. رنگشان سبز بود. سبزِ سبز. شاخه‌های تنومندش همبازی کودکی‌هایم بود. همیشه قرص و محکم بود تا کودکی را که از شاخه‌هایش بالا می‌خزد یا گاه طنابی می‌آویزد و مشغول بازی می‌شود، در پناه خودش حفظ کند. میوه‌هایش عطر و […]