اهمال کاری
درجا ماندگان | چه کنیم که درجا نزنیم؟

درجا ماندگان | چه کنیم که درجا نزنیم؟

مشکلی که اغلب ما با آن سر‌وکار داریم شروع یک کار جدید یا گرفتن یک تصمیم مهم است.

معمولاً برای شروع کاری جدید مضطرب می شویم که این اضطراب بیشتر وقت ها از ترس سرچشمه می گیرد. البته گاهی اوقات برای شروع کاری که دوستش می‌داریم هیجان زده ایم و این هیجان هم به هر حال یک فشار روانی است. ولی باید این هیجانِ ناشی از اشتیاق را با اضطرابِ آمیخته به ترسی که از پی این تفکر می آید که: «نکند کار را خراب کنم و به من بگویند به درد اینکار نمی‌خوری» جدا کنیم.

این ترس خودش می‌تواند به تردید منجر شود. گاهی ما با ترس و لرز کارمان را شروع می‌کنیم و آنقدر سماجت به خرج می‌دهیم که بالاخره به نتیجه مطلوب برسیم. ولی گاه این ترس با تردید همراه می شود:«آیا اصلاً به درد این کار می خورم؟ آیا استعدادش را دارم؟ اصلاً من را چه به این کارها؟!»

تردید کردن خوب است ولی تا حدی و گاهی. اگر قرار باشد سر تمام تصمیم های کوچک و بزرگ روز ها وقت بگذاریم آیا می توانیم هیچ کاری را جلو ببریم. نه که بگویم بدون تفکّر تصمیم بگیرید. گاهی زیادی مته به خشخاش می گذازیم و دست روی نکاتی می‌گذاریم که به سادگی قابل حل یا گذر کردن هستند.

وقتی که تردید سر تا پایمان را بپوشاند تصمیم گیری را مدام به تعویق می‌اندازیم. ترس و تردید دست در دست هم باعث می‌شوند درجا بزینم. درجا زدن هم پیامد های خوشی ندارد. به مرور زمان اعتماد به نفسمان افت می کند، خود پنداری مان ضعیف می شود (خودپنداره تصویری است که از خود در ذهنمان داریم)، اضطراب و نشخوار ها و حسرت های به عقده تبدیل شده بیشتر می شوند و تهش امید به آینده هم رنگ می بازد.

می‌شود گفت:

ترس + تردید = درجا زدن

در ادامه به مطالبی برای رفع این مشکل پرداخته ام.

کار کارِ کمال گراست

گاهی مشکل از کمال گرایی است. وجود کمال گرایی برای پیش بردن کار ها تا حدی لازم است. ولی وقتی که از حد بگذرد و افراطی بشود آدم را از پا می اندازد. فشار ها آنقدر زیاد می شوند که آدم از یکجایی به بعد ممکن است کلاً دست از تلاش کردن بکشد.

وقتی که مدام این فکر توی سرمان بچرخد که به اندازه کافی خوب و یا ماهر نیستیم، از دست به کار شدن می ترسیم و مدام زمان شروع کردن را عقب می اندازیم.

هیچ کس ماهر به دنیا نمی آید

باید به این نکته توجه کنیم که هر کسی از یک جایی و با یک درجه ای از مهارتی که دارد شروع می کند. حالا یک کسی بهتر یک کسی بدتر.

مهم این است که در مسیر بمانی و آنقدر تلاش کنی تا به سطح موردنظرت برسی.

مهارت یک شبه کسب نمی شود بلکه در طول زمان و با تلاش مداوم کسب می شود.

کمال گرایی افراطی و سیر معکوس پیشرفت

این نکته یادمان باشد که کمال گرایی افراطی می تواند در مسیر کار اختلال های زیادی بوجود بیاورد و نه تنها به درجا زدن بلکه به پسرفت کردن هم منجر می شود.

در زمینه کنترل کمال گرایی کتاب «چگونه کمال گرا نباشیم» نوشته استفان گایز را پیشنهاد می دهم.

آینده را پیش بینی نکن

سعی بر پیش بینی نتیجه کار هم می تواند موجب ترس و تردید بشود. «آیا از این طرح خوششان خواهد آمد؟»، «آیا داستان به اندازه کافی جذاب هست؟»، «نکند طعم این غذا خوب از آب در نیاید.» و کلی افکار مشابه دیگر ذهنمان را اشغال می کنند و مانع تمرکزمان روی کار می شوند. تنها راه حل این است که به جای خیالبافی در مورد نتایج مثبت و منفی حواست را بگذاری روی خودِ انجام کار.

درست است که نباید بی گدار به آب زد ولی درگیر شدن در حاشیه های کار هم آدم را عقب می اندازد.

ترس ها را لیست کنید

در چنین مواقعی می توان ترس ها و تردید ها را لیست کرد. در مورد دغدغه ذهنی تان با خودتان حرف بزنید. دلایل نگرانی تان را ثبت کنید. می توان مکتوبش کنید یا اینکه صدایتان را ضبط کنید.

اجازه بدهید حتی مسخره ترین و بی اهمیت ترین ترس ها هم خودشان را نشان بدهند. زمانی که همه را مکتوب کردید حالا می توانید بفهمید کجای کار می‌لنگد و مسئله ای که باید حل شود چیست و برای هر ترس راه حلی بیابید.

زمانی هم که درگیر یک تصمیم گیری مهم هستید، نوشتن لیست منافع و معایب بهترین کار است.

به خودتان افتخار کنید

در زمینه تردید ها و پایی بودن اعتماد به نفس می توانید افتخاراتتان را لیست کنید. تمام کارهای ریز و درشت خوبی که انجام داده اید را ثبت کنید. از خوب درآوردن ته دیگ تا یاددادن بستن بند کفش به دیگری. همه را بنویسید. این لیست به شما یادآوری می کند برای مفید بودن لازم نیست کارهای گنده گنده انجام بدهید.

زمانی که توانمندی هایمن را ثبت می کنیم، هرچند کارهای کوچک و ریز، به مرور زمان توجهمان نسبت به خودمان و اعمالمان بیشتر می شود، اعتماد به نفسمان کم کم بیشتر می شود و همین موضوع باع ث بهتر شدن عملکردمان می شود.

ریز عادت بسازید

گاهی انجام دادن برخی کار ها و تداومشان سخت است. می تواند درس خواندن برای آزمون سال بعد باشد یا ایجاد روزانه ورزش کردن یا کتاب خواندن. برای این کار ها بهترین گزینه ریز عادت ها هستند.

شما هدف بزرگ را به چندین ریز هدف خرد می کنید و قدم به قدم پیش می روید. فرضاً هدف شما این است که روزی هفت ساعت درس بخوانید. اگر بخواهید از همان اول هفت ساعت بنشینید پای درس احتمال موفقیت و تداوم بسیار کم است. باید با روزی مثلاً دو سه ساعت شروع کنید. این زمان پایه بستگی به میزان توانایی شما دارد. می توانید یکبار زمان بگیرید و آستانه توانایی تان را ثبت کنید. مثلاً می دانید که بیشتر از یک ساعت نمی توانید بنشینید پای درس. عیبی ندارد با همان شروع کنید. بعد از یک هفته می توانید نیم الی یک ساعت به ساعت قبلی اضافه کنید.

برای تنظیم ساعت خواب و ایجاد هر عادت جدیدی استفاده از ریز عادت ها پیشنهاد می شود.

مچ خودتان را بگیرید

به محض اینکه متوجه می شوید دارید از زیر انجام دادن آن کار در می روید و تمام کار های دیگر غیر از آن فعالیت جذاب به نظر می رسند، باید مچ خودمان را بگیریم.

مثلاً زمانی که قرار است طی یکی دو هفته یک مقاله یا تحقیق را تحویل بدهیم به طور معمول کار را تا شب آخر کش می دهیم و عقب می اندازیم یا برای خواندن درسی که امتحانش را داریم کلی طفره می رویم و وقت کشی می کنیم. در این مواقع نباید اجازه بدهیم که وقفه زیادی میان کارهامان بیفتد. باید بنشینیم و خودمان را مجبور کنیم که تا میزان مشخصی از کار را انجام نداده ایم بلند نشویم.

می توانیم برای خودمان پاداش تعیین کنیم مثلاً «اگر فصل ششم را تمام کردم آن وقت می توانم باقی ان فیلم را ببینم».

قانون پارکینسون

این قانون به طور کلی به همان مسئله بالا اشاره می کند. اینکه ذهنمان کار را تا لحظه آخر عقب می اندازد. اگر یک هفته وقت داریم زمان در نظرش زیاد می رسد و هیچ زحمتی به خودش نمی دهد. هر چه زمان باقی مانده کم تر می شود تازه کم‌کم تکانی به خودش می دهد.

می توانیم برای کار هامان ضرب العجل تعیین کنیم. مثلا تا ساعت هشت باید نیمی از کتاب را تمام کرده باشم.

یادم است یکی از مشاوران می گفت به خودتان القا کنید که امتحان یا موعد مقرر از آن زمان واقعی نزدیک تر است. یکجور هایی همان تعیین کردن ضرب العجل. اینطوری ذهنتان کمتر طفره می رود.

قانون پومودور

در این روش شما یک زمان سنج را برای 25، 35 و یا 45 دقیقه تنظیم می کنید. بعد از اینکه زمان به پایان رسید بعد از پنج الی ده دقیقه استراحت به کار ادامه می دهید. بعد از اینکه چهار دور این کار را تکرار کردید، نیم ساعتی به خودتان استراحت بدهید و برای یک دور دیگر آماده شوید.

در این روش به دلیل خرد کردن کار و زمان کمتر احساس خستگی می کنید.

قانون چرخ و فلک

در این تکنیک شما یک ساعت کار می کنید و بعد از آن یک ساعت استراحت می کنید. (می توانید میزان استراحت را کمتر کنید)

جمع بندی مطالب

خلاصه کلام اینکه اگر به ترس هایتان اجازه انتشار بدهید و تردید خوره جانتان بشود، خبری از پیشرفت و جلو رفتن در کار نخواهد بود. برای جلوگیری از درجا زدن باید تصمیم های قاطع گرفت و با تعهد پایبندشان ماند. در زمان تنبلی و طفره رفتن مچ خودمان را بگیریم و خودمان را مجبور کنیم به انجام آن کار. پیدا کردن ریشه ترس ها و تعیین پاداش هم می تواند راهگشا باشد.

مطالب پیشنهادی:

میله را بیاور پایین

قانون همه یا هیچ

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *