آخر

چیز هایِ آخر همیشه یک اضطراب خاصی ایجاد می کنند. مرحله آخر، روز آخر، سال آخر، ماه آخر، صفحه آخر، هر چیزی که رو به اتمام باشد. به نظرم هر چه بیشتر طول کشیده باشد فشار روانی بیشتری هم ایجاد می کند آن قسمت آخر. بالاخره یک مدتی (چه کوتاه چه بلند) تمام فکر و ذکرت بوده یا لااقل یک گوشه ای از ذهن ات را اشغال کرده بوده. خواه ناخواه ذهنت درگیرش بوده. حالا که قرار است تمام شود، هم خوش حالی که بالاخره این عذاب روزانه تمام شده، هم ناراحتی از به پایان رسیدنش. بسته به اینکه چه بوده و چه مدت زمانی درگیرش بوده ای، میزان این غم و شادی فرق میکند. وقتی که ایام امتحانات تمام می شود، بیشتر خوش حالی تا ناراحت، ولی احتمالاً هنگام پایان یافتن تعطیلات میزان ناراحتی بیشتر از خوش حالی باشد. البته که مثال های مهم تر و حیاتی تری هم وجود دارد.

ناراحت می شوی چون تبدیل شده بود به دغدغه ات، چون به بخشی از زندگی ات تبدیل شده بود بخشی از برنامه زندگی ات.

وقتی به چیزی عادت می کنی، رها کردنش سخت می شود، چون ریتم زندگی باز دوباره بهم می ریزد.

برچسب ها:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *