یادگار ایام دیرین

برگ هایش بیشتر کشیده بود تا پهن. رنگشان سبز بود. سبزِ سبز.

شاخه های تنومندش همبازی کودکی هایم بود.

همیشه قرص و محکم بود تا کودکی را که از شاخه هایش بالا می خزد یا گاه طنابی می آویزد و مشغول بازی میشود، در پناه خودش حفظ کند.

میوه هایش عطر و بویی داشت که مرا مدهوش خود می کرد.

هرگاه زیر پناهِ سایه گسترش می نشستم، گذرِ نسیم و تکان های برگ ها، سرّ هستی را زمزمه می کرد به جانم.

هر سال، به هنگام خزان که باد موذی محکم می وزید و برگ هایِ بی جانش را نقش زمین می کرد، حلقه های اشک میهمان چشمانم می شد. آنگاه تنه اش را در بر میگرفتم و دلداری اش می دادم به بهار، که هرگاه فرا رسد باز دوباره سر پا  و سبز خواهد شد.

از زمانی که اولین نورِ زمینی را دیدم، این درخت پا برجا بود. آخرین باری که به دیدنش رفتم، هیچ از او نمانده بود.

چند سالی وقفه افتاده بود میان دیدار هایمان.

وقتی که رسیدم سرنگونش کرده بودند.

تنش پر از زخمِ خاطراتِ دیگران بود.

چه بر سر او آورده بودند؟ 

و حال، در حال مُثله شدن بود، تا هیزم زمستان تامین شود. و من سوختن یادگار ایام دیرین را در زمستانی سرد نظاره گر بودم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *