گاه تنها راه صبوری است

امروز روز دوم است. از آن روزهایی که می خواهی بنویسی ولی انگار‌کلمات فرار میکنند. مشکل نداشتن فکر و ایده نیست. مشکل ناتوانی در به بند کشیدنشان است. هر کلمه و حرف می شود یک ماهی. هرگاه گمان می کنم به چنگم افتاده و می توانم به بند قلم از سرش کنم،تکانی می خورد، می لغزد، دهن کجی میکند و شنا کنان در مارپیچ های صورتی مغزم دور می شود. نامش فلج قلم است. بهش خشک طبعی هم می گویند. می تواند هر اسم دیگری هم داشته باشد. می دانم که تنها علاجش صبوری است و من همچنان برای به بند کشیدن کلمات افسار گسیخته تقلا می کنم. میدانم بالاخره جرقه ای زده خواهد شد. می دانم باز کلمات روان خواهند شد. فقط باید صبوری کرد. باید صبور بود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *