فلج قلم
و باز هم قصه ای تکراری در نوشتن

و باز هم قصه ای تکراری در نوشتن

نه که هیچ ایده ای نداشته باشم. به گمانم باز دچار فلج قلم شده ام. کلمه ها توی سرم وول می خورند و ذهنم را آشفته می کنند و من نمی دانم کدام را اول از همه بگیرم. صبر و تحمل ام باز کم آمده. دلم را خوش میکنم به اینکه همان طور که دوست عزیز در پست جمله نویسی 4 اشاره کرد: سختی کشیدن برای نوشتن برابر جدی نوشتن قلمداد می شود. پس مرارت ها را می کشیم در راه نوشتن بلکه قلم مان به یمن این عریق ریختن های روح مان، برکت یابد.

جای نوشتنم را عوض می کنم از اتاق به هال از هال به آشپزخانه. کمی این جا قلم می زنم کمی آن جا.

فکر اینکه پست چه بگذارم خوره روحم بود از اول صبح. پس بنا به همان حرفی که بارها گفته اند و من هم تصدیق کرده ام و تکرار، دست به کیبور میشوم برای نوشتن از ناتوانی در نوشتن.

فقط باید صبر کرد. زمان چیز عجیبی است. وقتی که می گذرد و می رود خیلی چیز ها را با خودش می برد. علایق دیرینمان، دغدغه های قدیمی مان، نشخوار های کهنه مان.

البته صبر خشک و خالی صد البته که بی فایده است. باید همچنان به تقلا کردن ادامه داد ولی نباید انتظار معجزه را همین حالا و به بهترین شکل داشت. به قول ابراهیم یونسی الهام همین جوری به سراغ آدم نمی آید. باید بروی پشت میزت بنشینی.

پس من هم قلم و کاغذ و صفحه ورد را پیش رو می گذارم و آماده الهام می مانم. الهام قرار نیست یک چیز عجیب و غریبی باشد که منجر به خلق اثری شود ناب که حداقل نامزد جایزه ادبی نوبل یا پولیتزر بشود.

به نظرم مهم ترین چیز این است که آدم انتظارات غیر واقع بینانه از خودش نداشته باشد. این خیلی مهم است. چون وقتی انتظارت از خودت، فراتر از توانایی هایت باشد، آن وقت بیهوده جان می کنی، بدون آنکه نتیجه مقبولی بگیری.

برچسب ها:

2 نظرات در مورد “و باز هم قصه ای تکراری در نوشتن

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *