هدف

همیشه قرار نیست به مقصد برسیم. گاه هدفی می شود بهانه ای که ما چند صباحی خودمان را به ریسمان زندگی بیاوزیم. که سقوط نکنیم و فرصت داشته باشیم برای جمع و جور کردن خودمان، برای چشم گشودن و بهتر دیدن اطراف. بعضی وقت ها بعضی هدف ها فقط می آیند و هستند تا ما به زندگی برگردیم. گاه کنار گذاشتن هدفی برایمان سخت می شود. فقط چون دیگران انتظار دارند ما تا تهش را برویم. بعضی وقت ها بعضی هدف ها جلو چشممان را میگیرند و نمی گذارند به هدف های دیگر چندان فکر کنیم. بعضی هدف ها قوی اند و جایگاه خودشان را حفظ میکنند و نمی توانی به آسانی از شرشان خلاص شوی. بعضی هدف ها ضعیف و نحیف اند و زود تق شان در می رود. هدف ها گوناگونند و هر کدام شاید شامل چندین و چند خصوصیت بشود. تصمیم گیری در مورد اینکه کدام هدف را کنار بگذاریم و کدام را دو دستی بچسبیم، سخت است و زمان بر. البته شاید گاه هم آسان باشد و بی تردید. در زمانه ما باید سریع تصمیم گرفت. باید در طرفة العینی انتخابت را بکنی. در زمانه ما زمان بی مهابا می گذرد و اگر زود نجنبی دیر می شود. در زمانه ما تصمیم گیری خصوصا در کارهای مهم تحت فشار محدودیت زمان است معمولا. در زمانه ما گزینه ها زیادند و حق انتخاب کم. گزینه ها جور به جورند و زمان برای انتخاب در مضیقه است. در این زمانه انگاری که ما اسیر تنوع آزادی هایمان شده ایم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *