نویسنده ای که کلمات را گم کرده بود

چشمانش را که گشود اولین چیزی که دید قلم و کاغذی بود که طبق عادتِ هر شب کنار بالشتش گذاشته بود.

 دستش را دراز کرد و مداد را برداشت. دفتر را باز کرد. هر چه کرد کلمه ای برای نوشتن به ذهنش نرسید. 

غلتی زد و از جا بلند شد. به شمت دستشویی رفت. به چهره خواب آلود خود در آینه نگاه کرد و مشتی آب سرد به صورتش پاشید. مسواک را برداشت و شروع کرد به شستن دندان هایش. 

برگشت به اتاق و جایش را جمع و جور کرد. مداد و دفتر را برداشت. پشت میز نشست و خیره شد به صفحه خالی. 

بلند شد و به سمت یخچال رفت. سیبی برداشت. مشغول جویدن اولین گاز بود که انگاری چیزی از ذهنش گذشت. سریع خیز برداشت سمت میز و مداد را برداشت.

 انگاری کلمه ها گیر کرده بودند. انگاری تمام آب هایی که میخورد کمکی به دفع کلمات از هزار توی ذهنش نمی کرد.

مداد را گذاشت توی جیبش و دفتر را زد زیر بغلش. از خانه بیرون زد. 

مشغول شد به دیدن و شنیدن. زیر درخت یاس ایستاد و نفس کشید. شکوفه های سیب را نوازش کرد. به نغمه پرنده ها گوش سپرد. روی نیمکتی نشست. مداد را به حالت آماده باش بالای برگه سفید گرفت. آماده برای شروع اولین خط. 

هر چه تلاش کرد نتوانست کلمه ای بنویسد.

برگشت به خانه. نشست جلوی تلوزیون و مشغول بالا و پایین کردن شبکه ها شد.

توی قفسه های کتابخانه به دنبال کتابی برای خواندن گشت. 

عقربه های ساعت مدام جا عوض میکردند.

تلفن زنگ خورد و صدایش در خانه پیچید. انگاری چیزی یادش آمد. تا چندین دقیقه بعد از پایان زنگ خوردن تلفن روی دفتر نیم خیز بود. 

هوا کم کم تاریک شد. او هنوز چیزی ننوشته بود. یک روز دیگر هم گذشته بود و او هنوز چیزی ننوشته بود. 

یک روز دیگر هم گذشته بود و دفتر هنوز خالی بود.

صفحه اول را باز کرد. آخرین چیزی که نوشته بود را خواند «من نویسنده خواهم شد»

دفتر را ورق زد. تمام صفحات خالی بودند.

به تقویم خیره شد. حساب روزها از دستش در رفته بود.  نمی دانست چندمین روزی است که کلمات را گم کرده است.

1 نظر در مورد “نویسنده ای که کلمات را گم کرده بود

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *