من و خرده عادت ها

برهمگان واضح و مبرهن است که برنامه ریزی مسئله ای مهم و اساسی است. چرا که با برنامه ریزی می شود روند انجام وظائف و تکالیف را مدیریت کرد.

من از نظر خودم، همیشه استاد برنامه ریزی بوده ام و هستم. اگر مرا به حال خودم رها کنند تا سال آینده همین موقع را روز به روز برنامه ریزی می کنم!

ولی آیا توانایی در برنامه ریزی به تنهایی اهمیت چندانی دارد؟

گمان نمی کنم.

برنامه خوب برای هر کسی ملاک های مختلفی دارد.

ولی از نظرم من مهم ترین رکن و اصلاً شرط اصلی یک برنامه خوب، امکان اجرای آن است. نمی شود که ساعت ها سرِ خط کشی و تقسیم بندی وقت بگذاری و بعدش هیچی که هیچی!

آری بنده یک عدد استاد برنامه ریزی هستم که در عمل چندان پایبند به برنامه هایم نیستم.

یکی از معضل های من، برنامه ریزی کردن برای ایام امتحانات است. معمولا آخر هرشب دارم یک سری از منابع را حذف میکنم و می اندازم برای روز بعد.

راستش را بخواهید، غالباً بیش از دو هفته سرِ این برنامه ها نمی مانم.

خیلی کار ها را خواسته ام انجام بدهم، ولی نتوانستم به عادات روزانه و یا ثابتم تبدیلشان کنم. چون می خواسته ام در کمترین زمان ممکن به نتیجه برسم.

بعد از یک هفته استفاده خودآگاه از خرده عادتها دارم کمال گرای عجولِ درونم را آرام میکنم تا به جای حرص خوردن بابت تمام کردن هرچه زودتر، از فرایند و مسیر، لذت ببرد. چه اهمیتی دارد که برنامه ورزشی ام با روزی پنج عدد طناب زدن ناقابل شروع شود؟ یا اینکه تنها روزی یک صفحه از پیش نویسی را که یکسال بود داشت خاک می خورد، بنویسم؟

حالا یک هفته است که آن برنامه ناقابل ورزشی با لذت انجام میشود. میدانم کم است ولی بهتر از این است که بعد از دو سه روز درد بپیچد توی ساق پاهایم و بعد از هر بار طناب زدن تا چندین دقیقه نفسم بالا نیاید و کم کم از زیرش در بروم. حالا اما می توانم هر روز بدون اذیت شدن طنابم را بزنم و هفته به هفته مقدارش را کمی بیشتر کنم.

خیلی سال است که قرار است ذره ذره ورزش را شروع کنم. ولی امسال دیگر باید پایش بایستم.

و آن پیش نویس هم حالا شده 9 صفحه. پیش نویس اولیه ای که بیشتر شبیه خلاصه بود و یکسال افتاده بود ته اولویت هایم. چه ایرادی دارد اگر این روزی یک صفحه محتوای دندان گیری نداشته باشد؟ قرار نیست که بفرستمش برای ناشر. یا نامزد جایزه ادبی بشود. فقط قرار است لذت ببرم از این اینکه بالاخره طلسمش شکسته می شود.

چند وقتی است که دارم کتاب گفت و گو نویسی را می خوانم. گاهی تمام کردن یک فصل دو سه هفته طول می کشد. واقعا یادم نمی آید که از کی این کتاب را آغاز کردم!

حالا اما با روزی فقط یک تمرین، دیروز تمرین های فصل چهار تمام شد و از امروز میروم سراغ فصل پنجم.

خرده عادت ها شاید کند باشند و باب میل ما کمال گرایان عجول نباشند، ولی تنها راه درمانِ این عجولِ لجوج، آهسته و پیوسته رفتن است. آنقدر آرام و باتکرار انجامش بدهی، که دیگر مثلِ مسواک زدنِ قبل خواب بشود جزو کارهایی که بدون فکر چندانی انجامشان می دهیم.

ما کمال گراها پر از حسرتیم. حسرتِ کارهایی که نیمه رها کردیم یا هرگز آغاز نکردیم.

خرده عادات می توانند راهی باشند برای جبران.

برای این یک ماه پایانی سال می خواهم برنامه ای بریزم از نوع معمول گرایی. ایده آل من این است که اینقدر کمال گرا نباشم!

البته نه که فکر کنید یک فرد نمونه ام. همین کمال گرایی کار داده دستم. بیشتر از عمل کردن برنامه میریزم، حسرت میخورم و نق میزنم به جان خودم و بقیه.

این یک ماه را می خواهم معمول گرایانه زندگی کنم. هر روز برنامه سبکم که طبقِ اولویت هایی واقعی چیده شده کامل انجام بشود و شب که به زیر پتو می خزم، از خودم و عملکرد آن روزم راضی باشم.

شاید اگر همین یک ماه را ایستادگی کردم و مزه معمول گرایی رفت زیر دندانم، کمال گرایی را بوسیدم و گذاشتم کنار!

2 نظرات در مورد “من و خرده عادت ها

    • نویسنده گراواتار (gravatar)

      بر من واضح و مبرهن نبود :)) خانوم سیاح
      معمول‌گرایانه 🙂
      خانوم دکتر آینده ـ خودت میدونی کمالگرایی رو یک شبه نمیشه بوسیدش و کنار گذاشتش !
      همینکه آگاهانه سعی‌ات رو میکنی ـ خودش نشونه‌ی خوبی ست و مطمئنن با تداووم میره زیر دوندون‌ت ! [یک کمالگرای سابق]
      امیدوارم ک خرده عادت‌هات زیاد بشه و حالِ دل‌ت هم خوش‌تر !

    • نویسنده گراواتار (gravatar)

      خانم دکتر آینده؟!
      بله یک شبه نمی شه از شرش خلاص شد.
      ممنون بابت آرزوی خوبتون:)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *