طفره روی
مقاومت در برابر مقاومت

مقاومت در برابر مقاومت

همیشه همان گرم شدنِ اول کار است که سخت است. ذهنت هزار جور ترفند و بهانه به کار می گیرد تا مقاومت کند. فرقی نمی کند که درس خواندن باشد ، حمام رفتن، شروع کردن به نوشتنِ یک متن نو یا شستن ظرف هایی که توی سینک تلنبار شده اند.

هر بار که می خواهی یک کاری بکنی، آستین هایت را بالا می زنی و می ایستی بالای سرش، یک حس ناخوشایندی وجودت را پر می کند. از طرفی می دانی که تا ابد نیم توانی کشش بدهی و از طرفی هم به نظرت انجام دادنش سخت است.

راه حل یک چیز است: انجامش بده.

می دانم که حالا دلت می خواهد به جای حلِ این معادله ها یا از بر کردن تعارف چند خطی بروی آب حوض را خالی کنی، آن هم با نعلبکی! ولی عزیز جان بدان و آگاه باش که تنها راه حلِ موجود انجام دادنش است نه به تعویق انداختن.

خودم هم یم دانم که سخت است. همین متن را وسط درس خواندن نوشته ام!

وقتی که می دانیم این آش کشک خاله را تهش باید بخوریم، پس چرا همین الان قال قضیه را نکنیم؟

اولش انگاری صندلی یا زمین یک مشکلی دارد و نمی توانی یک گوشه بند شدن را تاب بیاوری. بعد ذهنت به سفر های دور و درازی در اعماق ناخودآگاهت می پردازد و مدام تو را از هوشیاری و تمرکز خارج می کند. گرسنه ات می شود، تشنه ات می شود. دلت می خواهد دراز بکشی. صدای تلوزیون دلپذیر می شود و مدام دل نگران یم شوی که نکند کسی در حال مرگ باشد و آخرین پیامش را برای تو فرستاده باشد و به نظرت می رسد که حتما باید گوشی ات را چک کنی.

همه اینها و کلی حالت ها و بهانه دیگر را که شما هم خودتان می دانید و تجربه کرده اید فقط بهانه اند. دستاویزند برای طفره رفتن. برای به تعویق انداختن.

فقط باید شروع کنی و تمام این مقاومت های ذهنی را تاب بیاوری. کمی طاقت بیاور. کم کم موتورت گرم می شود و تمرکزت بیشتر.

تو فقط شروع کن و در مقابل مقاومت ها مقاومت کن.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *