یادداشت‌های من
مصیبت آنلاین نویسی

مصیبت آنلاین نویسی

گاهی وقت ها به این فکر می کنم که درِ صفحاتِ مجازیِ داشته و نداشته ام را تخته کنم و به زندگیِ عادی و آرامِ خودم بازگردم. بدون دغدغه اینکه پست چه بگذارم و این خوب است و خوب نیست و موضوعش پرت است و وقت تنگ است و از این مصیبت ها.

ولی می دانی؟ یک احساسِ نیرومند، یک انگیزه ای که نمی دانم آبشخورش کجاست، مرا بر آن می دارد که ادامه بدهم و مصیبت ها و احساست و عواطف گوناگونی را که به سویم حمله ور می شوند تاب بیاورم. خیلی وقت ها اهدافم را نصفه و نیمه ول کرده ام. خسته شده ام و کم آورده ام، عطایشان را به لقائشان بخشیده ام و رفته ام پیِ درس و زندگی ام. ولی تولید محتوا، نمی دانم چرا دست از سرم بر نمی دارد.

شاید عالی نباشم و آنچه می نویسم پخته و کامل نباشد و کلی خلل و ایراد بهش وارد باشد ولی ادامه می دهم. تمام سعی ام را می کنم. و به نظرم این سعی کردن و دست نکشیدن خیلی مهم تر است از عالی عمل کردن است.

این متن را این جا می گذارم بماند تا یادم بماند چقدر عاشق نوشتنم…

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *