یادداشت‌های من
مصیبت آنلاین نویسی

مصیبت آنلاین نویسی

گاهی وقت ها به این فکر می کنم که درِ صفحاتِ مجازیِ داشته و نداشته ام را تخته کنم و به زندگیِ عادی و آرامِ خودم بازگردم. بدون دغدغه اینکه پست چه بگذارم و این خوب است و خوب نیست و موضوعش پرت است و وقت تنگ است و از این مصیبت ها.

ولی می دانی؟ یک احساسِ نیرومند، یک انگیزه ای که نمی دانم آبشخورش کجاست، مرا بر آن می دارد که ادامه بدهم و مصیبت ها و احساست و عواطف گوناگونی را که به سویم حمله ور می شوند تاب بیاورم. خیلی وقت ها اهدافم را نصفه و نیمه ول کرده ام. خسته شده ام و کم آورده ام، عطایشان را به لقائشان بخشیده ام و رفته ام پیِ درس و زندگی ام. ولی تولید محتوا، نمی دانم چرا دست از سرم بر نمی دارد.

شاید عالی نباشم و آنچه می نویسم پخته و کامل نباشد و کلی خلل و ایراد بهش وارد باشد ولی ادامه می دهم. تمام سعی ام را می کنم. و به نظرم این سعی کردن و دست نکشیدن خیلی مهم تر است از عالی عمل کردن است.

این متن را این جا می گذارم بماند تا یادم بماند چقدر عاشق نوشتنم…

برچسب ها:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *