مردابی که ما را می بلعد

صبح آغاز میشود و خورشید طلوع میکند.

روزی تازه همراه با امید های تازه متولد میشود و ما بی هدف در جای خود غلت میزنیم و پتو را روی سرمان میکشیم و به خاطر آلارم ساعتی که تنظیم کرده ایم به خود لعنت میفرستیم.

بی اشتیاق بر میخیزیم و به زور چای شیرین می خواهیم اوقات مان را خوش کنیم و می پیوندیم به خیل عظیم زندگانی که فقط زنده اند و همچون مردگانی متحرک که از قبر های خود برخواسته اند حرکت میکنیم به سوی مقصدی که لذتی برایمان ندارد.

 ما برایش می جنگیم چون تنها راه نجات ماست و اگر از دستش بدهیم چرخ روزگارمان نمی چرخد.

نه از مسیر لذت میبریم نه از رسیدن و لحظه شماری میکنیم تا روز تمام شود و همچون اشباح سرگردان باز گردیم به سمت آرامگاه خویش تا بلکه آرام گیریم.

ما در مردابی گیر کرده ایم که با هر تکان برای نجات بخشی، ما را بیشتر به کام خود فرو میکشد و ما حال دیگر آرام و رام ایستاده ایم تا خودش ذره ذره ما را ببلعد.

ما پذیرفته ایم که مسیر زندگیمان در روزمرگی بلعیده شدن توسط این مرداب است.

در زمانه ما علاقه و آن چه دوست داری آب و نان نمی شود

در زمانه ما باید بروی دنبال رشته های تاپ و عالی در دانشگاه های عالی تا یک شغل عالی داشته باشی و اگر غیر از این رخ دهد تو یک بازنده ای که باید تا آخر عمر این برچسب را روی خودت تحمل کنی و سنگینی سایه این لقب را بر دوش کشی.

گاهی هم دنبال آن چه خواسته درونی ماست نمی رویم چون می ترسیم شکست بخوریم و بار تمسخر دیگران بر رویمان آوار شود.

ما می ترسیم پس در روزمرگیمان غرق میشویم و اجازه میدهیم جانمان را بستاند اما در مقابل باد استهزاء دیگران قرار نگیریم.

ما حاظریم زندگی خود را نابود کنیم و به یک کالبد بی روح و جان بدل شویم که فقط می گذراند تا بگذرد، اما خود را معرض خطر قرار ندهیم.

خطر تمسخر و تحقیر و انتقاد ها.

ما می ترسیم، از ترس میخکوب می شویم و بی حرکت سر تسلیم فرود می آوریم و از ترس زمین خوردن هیچ قدمی بر نمی داریم.

گاهی هم اگر کسی جرئت پیدا کند و قدمی بر دارد و در مسیر زمین بخورد از ترس سر بلند کردن و روبرو شدن با نگاه های سرزنش گر اطرافیان همان جا میخوابد و آرزو می کند زمین دهان باز کند و او را ببلعد .

ما می ترسیم پس قدم پیش نمی گذاریم

ما از تجربه هیجانات و احساساتمان می ترسییم.

از حرف زدن درباره شان میترسیم.

در جامعه ای که هر که از احساس سخنی سر دهد برچسب ضعیف بودن می خورد منطقی ست که همه  زبان در کام فرو کشند.

ما پناه می بریم به علم و فرمول ها و منطقیات و یقین و قطعیات.

ما گریزانیم از احتمالات و از احساسات.

چون اینها به شکل بی رحمانه ای آسیب پذیریمان را عیان می کنند.

پس فرصت شاد زیستن را از دست می دهیم و بعد تمام عمرمان می شویم یک آدم عبوس که مدام غر میزند و به هیچ چیز راضی نیست و ای کاش و افسوس ورد زبانش است.

ما نمیخواهیم ضعیف باشیم.

پس ندای درون باید برود پی کار خودش که ما باید کارهای مهمی بکنیم تا حاضران در جامعه سوت و کف و تحسینشان را نثار ما کنند.

ای کاش نوای درونمان را بیابیم.

ای کاش شور و شوق درونمان که موتور محرک ماست برای زندگی را بیابیم.

هدفی که چنان شوقمان را شعله ور کند که حاظر باشیم تا آخر عمر کله سحر به خاطرش از خواب خوش برخیزیم و آن قدر با عشق در مسیرش پیش رویم که حتی اگر درش شکست هم خوردیم آن شکست برایمان لذت بخش باشد.

آخر چه کسی کشته شدن در راه هدف و معشوق را دوست نمی دارد؟

حتی اگر شکست بخوری چون این شکست در راهی است که به آن عشق می ورزی بلند می شوی زانوهایت را می تکانی و با قدرتی مضاعف و لبخندی بر لب ادامه می دهی .

حتی اگر به جایی برسی که دیگر نتوانی ادامه دهی هرگز گرفتار ای کاش و افسوس نمی شوی چون آنچه می خواستی را انجام داده ای.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *