عادت کردن

امروز بعد از یک ماه از خانه آمدم بیرون. احساس زندانیی را داشتم که آمده مرخصی. یا سربازی که به هزار ضرب و زور توانسته بالاخره آن مهر لعنتی را بکوباند پای برگه مرخصی.
اصلا بیرون رفتن انگاری برایم سخت بود و به همان اندازه برگشتن به خانه. از وسط های رو به انتهای صبح زدیم بیرون و رفتیم خانه مادربزرگ برای تازه کردن دیدار. چای و شیرینی خورده شد و بعدش ناهار و بعدش کمی به گپ زدن و بعدش پا شدیم پوشیدیم و خداحافظی کردیم و رفتن به سوی ماشین. و هوا چه قدر سرد بود امروز.
امروز برای بار سوم یا چهارم بود که باز دوباره داستان کوتاه مردی که مدام با چترش بر سرم می کوبد، نوشته فرناندو سورنتینو، را خواندم. به نظر داستان ساده و حتی تا حدی مسخره ای می آید.
ولی به طرز عجیبی به نظر من عادت کردن انسان را خوب به تصویر می کشد. اینکه وقتی به موقعیتی عادت کردی، هر چه قدر هم بغرنج باشد، بعد از آن خارج شدن از آن موقعیت نه تنها آرام بخش نیست که تازه دلهره آور هم هست.
مثل همین عادت کردن به ماندن توی خانه. اینقدر عادت کرده ام به این چهار دیواری و خصوصا نشستن در این گوشه پشت این میز، کنار این قفسه های کتاب، یا رفتن توی هال و دراز کشیدن کنار بخاری و غرق شدن در هرم گرمایش، که فکر بیرون رفتن و ساعاتی دور بودن از خانه برایم سخت شده.
دلم تنگ است برای رفتن دوباره به دانشگاه یا به این فرهنگسرایِ آن ورِ خیابانِ اصلی، ولی میدانم اگر از همین ترم بعد همه چیز برگردد به روال سابق چه قدر همه چیز برایم سخت خواهد شد. چون عادت کرده ام و عادت کردن آدم را وابسته میکند و این از دست دادن وابستگی است که آن حس نا امنی و بی قراری و کلافگی را ایجاد کرده و مدام خیال زمان قبلی را در نظرمان مجسم میکند.
مثلا در این قرنطینه ها دلم خیلی تنگ آن بیرون رفتن ها و گشت و گذار ها می شد، ولی الان برای رفتن به جایی همین نزدیکی کلی عذر و بهانه می آورم و حسابی طفره میروم.
خلاصه اینکه حواسمان به عادت کردن هایمان باشد. انسان خیلی راحت تر از آن چیزی که فکرش را می کند، عادت می کند.

پست های مرتبط: عادت

1 نظر در مورد “عادت کردن

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *