سعی بر نوشتن

هی می نویسم و پاک می کنم. این آه و ناله دارد. آن یکی خوب نیست. این یک جوری است، آن دو جوری است. خلاصه اینکه وقتی کمال گرا سرک می کشد و فرمان را می کشد به سمتی دیگر، اوضاع بهتر از این نمی شود!

بهانه می گیری که اگرفلان موقعیت باشد مشکلم حل است، آسمان و زمین برایت جاده را هموار میکنند و تو چشم میدوزی به گوشه ای دیگر، انگشتت را نشانه میروی سمتش و باز گله میکنی. خلاصه اینکه بهانه گیری های آدمیزاد انگاری تمامی ندارد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *