دزدِ راه پلّه

صدایِ افتادنِ چیزی را شنید. انگاری که یک چیز فلزی افتاده باشد. یا ضربه ای خورده باشد. درِ راهرو را باز کرد. صدا آرام بود و ممتد. مثل زیر و رو کردن وسایل. کسی نبود که بخواهد برود بالا دنبال چیزی. با قدم هایی بی صدا یکی یکی پله ها را بالا رفت. سرِ پاگردِ دوم آرام گردن کشید. سریع خودش را کشید عقب. راه رفته را برگشت. زیر راه پله کمین کرد. جارو برقی از دیروز که کیسه اش را خالی کرده بود همانجا مانده بود. لوله فلزی اش را کشید بیرون. چمباتمه زد همان کنار، پشت پرده. کنار دوچرخه و کفش ها. قدم هایی دزدانه از راه پله پایین آمد. او لوله را توی مشتش فشرد. قدم ها به در خروجی نزدیک شد. او آرام از کمین گاهش آمد بیرون. لوله را برد بالا و فرود آورد. صدای آخ و افتادن جسم و پخش و پلا شدن وسایل در هم پیچید.

برچسب ها:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *