در تعریف شرم

متن زیر بخشی از کتابِ”موهبت کامل نبودن” نوشته “برنه براون” است.

درباره شرم سه چیز را باید دانست:

1-همه ما از این احساس برخورداریم. شرم احساسی همگانی و از هیجان های اولیه ای است که تمام انسان ها تجربه می کنند. تنها کسانی این احساس را تجربه نمی کنند که از ظرفیتِ همدلی و برقراری ارتباطات انسانی بی بهره اند.

2-همه انسان ها از صحبت کردن درباره شرم می ترسند.

3-هرچه کمتر درباره شرم صحبت کنیم، بیشتر تحت سلطه آن قرار می گیریم. شرم اساساً نقطه مقابل دوست داشتنی نبودن است که نقطه مقابل پذیرش داستان خود و احساس ارزشمندی است.

شرم احساس یا تجربه ای بسیار دردناک است که به ما می گوید نقص داریم و از این رو در خور آن نیستیم که ما را دوست داشته باشند یا احساس تعلق را تجربه کنیم. احساس شرم ما را متقاعد می کند که پذیرش داستان زندگی مان باعث می شود در نظر دیگران کوچک و بی اهمیت تلقی شویم و به این ترتیب احساس ارزشمندی را کنار می زند. می ترسیم اگر دیگران با هویت ما آشنا شوند، یعنی اینکه بدانند از کجا آمده ایم، چه عقایدی داریم، با چه مشکلاتی دست به گریبانیم و حتی چه نقاط قوتی داریم، ما را دوست نداشته باشند.

گاه پذیرش نقاط قوتمان هم مانند پذیرش نقاط ضعفمان دشوار است.

برچسب ها:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *