خوشبختی گم شده

خوشبختی نبود هرگونه مشکل نیست. هر لحظه و هر جایی می شود  احساس خوشبختی کرد. آن هنگام که برای ثانیه ای گویا جهان از حرکت می ایستد و ما در احساسی ناب و وصف ناشدنی از سرخوشی غرق می شویم. آن زمان که ذهنمان تهی می شود از مصایب عالم و لحظاتی ناب را تجربه میکنیم.

خوشبختی های حقیقی زیرِ فشارِ تصویرهایِ ایده آل گرایانه، زیر تلی از روزمرگی دفن شده اند. خوشبختی های ریز و درشت حقیقی زیر اسکرول کردن های صفحاتِ فضای مجازی و دیدن اسلایس هایی از خوشبختی های رنگ و لعاب دار له شده اند.

تصویر هایی کم یاب عرضه می شوند، دیده می شوند، پسندیده می شوند، بیشتر دیده و پسندیده می شوند و بعدش کم کم تبدیل می شوند به استاندارد. استاندارد هایی که از هیچ استانداردی تبعیت نمی کنند. اصلا این استاندارد ها و معیار ها و مقیاس ها را چه کسی، کجا و کِی، وضع کرده است؟ اصلا چه می شود که مد می شود؟ که بیشترین توجه ها را به خودش جلب می کند. در حالی که از زندگی واقعی و روزمره مان کیلومتر ها فاصله دارند.

آن چه دلپسندمان بود چون دیگر در معرض دید و توجه و پسند عموم نیست، به حاشیه رانده می شود و برچسب کهنه و نخ نما و از مد افتاده را می خورد. و ما ترس برمان می دارد که در صورت پی گیری و ادامه دادن همان سلایق و علایق قدیمی منصوب به همان برچسب ها شویم. می ترسیم که از یکرنگی با جماعت خارج شویم و در معرض خطر طرد شدن قرار بگیریم.

می دانی این طرد شدن از جامعه خصوصا جامعه همسالان چرا اینقدر برایمان مهم است؟ چون در آن قدیم الایامی که قبیله ای زیست می کردیم، طرد شدن از قبیله به معنای تنها ماندن بود. و تنها ماندن برابر با مرگ. درست است که حالا ببر دندان شمشیری یا مارهای غول آسا گوشه و کنار خیابان کمین نکرده برای شکارمان، ولی آن حسِ همنوایی و متعلق بودن به گروه در ضمیرمان باقی مانده.

پس تصویری دور به ما نشان می دهند. تصویری جدید از همه چیز برایمان می سازند و ما که به دنبال بقا هستیم و همنوایی اصولا تویِ ذاتمان است، مد ها را و مورد پسند ها را پی میگیریم. برای طرد نشدن و همنوایی و یکرنگ شدن و تایید گرفتن و جلب رضایت و در دایره تایید و توجه مانده، تصویرهای ذهنی مان، باورهامان، عادت هامان و عقایدمان را تغییر می دهیم. مطالب مرتبط: در ستایش معمولی بودن

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *