تمرین نوشتن
تجربه من از «چالش پنج روزه نوشتن»

تجربه من از «چالش پنج روزه نوشتن»

این چالش فرصت خوبی بود برای اینکه آدمی لا به لای وظایف روزمره اش، نقبی بزند به ریزه نویسی.

قرار بود در طی این چالش، به مدت پنج روز، هر روز پنج عدد، پنج دقیقه بنویسیم.

زمان دار بودنش، نام چالش را یدک کشیدنش، تقسیم بندی و وعده ای شدنش، همه این ها آدم را قلقلک می داد که قلم و کاغذی پیش بکشد و قبل از به صدا درآمدنِ زمان سنج چند خطی بیشتر خط خطی کند.

اضطراب های لحظه ای اش را بریزد به آب روان آزاد نویسی و خودش را برای زمان پیش رو جمع و جور کند.

می تواند چند خطی برای طرح های نیمه رها شده بنویسد و یا طرح نیم بندی را که توی ذهنش تلو تلو می خورد به کاغذ بکشد و به اجبارِ زمانی که دارد معکوس وار تمام می شود، از سرِ نوشتن طفره نرود.

این چالش فرصتی بود برای بیرون کشیدن شیره ی جانم آن هم وقتی که گمان می کردم بعد از روزانه نویسی و تمرین های جور به جور، دیگر چیزی برای نوشتن نمی ماند. حلا امّا عمیقاً فهمیده ام که همیشه و تا بی نهایت می توان نوشت.

این چالش را گوشه ذهنم سر طاقچه می گذارم تا حواسم باشد؛ هر وقت دیدم که مشغله هایم زیاد شد، هر وقت که احساس کردم وقت سر خاراندن ندارم، هر وقت که زیرِ سایه ی برنامه هایِ قد کشیده یخ زدم، باز دوباره به سراغش بیایم.

این چالش را به شما هم پیشنهاد می کنم حتی اگر چندان اهل نوشتن نیستید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *