انتخاب موضوع

امروز وسط استراحت های درس خواندن، سرکی کشیدم به فضایِ وب. کمی توی سایت مدرسه نویسندگی چرخ خوردم و درباره تولید محتوا مطالبی خواندم. همان اولِ متن با یک مسئله تکراری و مهم برخوردم. اینکه موشوع و هدف داشته باش برای نوشتن. راستش برای خودم مشخص است که می خواهم چه کنم، ولی موقع نوشتن گیج م یشوم. نمی دانم موضوعم زیادی کلی است یا به خیالِ خودم دارم روی یک موضوع کار می کنم. الآن به جای مرور و حل نمونه سوال نشسته ام فکر میکنم که موضوع و هدف دارم یا همه اش خیالِ خام است؟ راستش کلا دوست دارم داستان نویس باشم و به ادبیات نمایشی علاقه زیادی دارم. جستار هم جزء قالب های مورد علاقه ام است. ولی در این سرگشتگی میان درس و امتحان و نوشتن و رسیدن به ایده ای برای پست وبلاگ، یک جورهایی حس می کنم از اصل قضیه دور افتاده ام. طرح ها و پیش نویس هایم نیمه کاره دارند خاک می خورند. تمارین نوشتن هفته به فهته عقب می افتد. نمی دانم چرا برقراری تعادل این قدر برایم سخت شده؟ آقای کلانتری در مطلبی دیگر در مورد انتخاب موضوع برای تولید محتوا گفته بودند که باید فصلِ اشتراک میان دانش و مهارت را گرفت. ببین در چه کاری علاقه و مهارت داری و از طرفی در چه خحوزهای دانش تخصصی، آن وقت از ترکیب یا اشتراکِ میانشان برس به موضوعی که باید پی اش را بگیری. وقتی بی هدفی باشی و هر دم به باغ و بری، تمرکز کافی بوجود نمی آید و هم خودت هم جامعه هدفت را سردرگم می کنی. من عاشق ادبیات داستانی و خصوصا نمایشی ام و دانشجوی روان شناسی. به نظر من جدای از فصل اشتراک یک جور هایی برهم منطبقند. میدانم که یک نویسنده باید از روان شناسی سر رشته ای داشته باشد چون برای خلق شخصیت با روان آدمی سرو کار دارد. این روز ها به جای قصه ساختن در اضطراب فرارسیدن امتحانات و جمع کردن مباحث بوده ام و گوشه چشمی برای به رزو نگه داشتن این وبلاگ. نمی دانم اصلا راه انداختن این وبلاگ درست بوده؟ البته اینکه سعی کنم پایبندش باشم و چراغش را روشن نگه دارم باعث شده که حتی آنگاه که گمان می کرده ام هیچ برای عرضه ندارم چیزکی درون ذهنم بخزد و از سایه بزند بیرون. البته بگذریم از وقفه های گاه و بی گاه که دلیلش یا تعلل و تردید بوده یا لجبازی با خودم. نمی خواهم از این مسیر خارج شوم. گفته بودم که از راه نوشتن پا پس نمی کشم. نمی خواهم نوشتن باز بخزد توی غارش برای خواب زمستانی. الان گوشه ای از مغزم درگیر این موضوع است و از طرفی جدول هفتگی نیمه کاره از آن گوشه دهن کجی می کند. از طرف دیگر هم کتاب ها  و جزوه ها ناقوس نزدیک شدن موعد امتحانات را می نوازند. آن گوشه را هم فکر نوشته های نا تمام و بی سرانجام اشغال کرده. توی روان شناسی اجتماعی یک نظریه ای بود که می گفت تکالیف نا تمام بیشتر از تکالیف انجام شده در ذهن می مانند و اضطراب قابل توجهی هم ایجاد می کنند. بیشترین چیزی که این روز ها باهاش دست و پنجه نرم میکنم اضطراب است و تردید و کلافگی. از این وبلاگ نمی توانم بگذرم. چون همین چیزی منتشر کردن باعث شده تا کمال گرای درونم به مقدار قابل توجهی از اعمال فشارش کم کند. به گمانم فعلا بهتر است به جای فکرِ بیشتر بروم سر تست های آسیب شناسی و روان شناسی سیاسی. شاید وقتی که این ترم  تمام شود و ذهنم آرام بگیرد همه چیز درست شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *