از نوشتن

گمان نمی کنم نوشتن دلیل خاصی را بطلبد. همین که میلی پیدا می کنی به ریختن جریان افکارت بر پهنه سپیدیِ کاغذ، خود دلیلی قاطع برای نوشتن است.

باید بدون ترس نوشت. وگرنه تمام سیستم های ذهنیمان میل دارد به سانسور کردن هر چه بیشتر. باید بدون ترس نوشت، البته بحث منتشر کردن جداست. طبیعتا هر چیزی جایی و مکانی دارد برای خودش.

منظور من نوشتن صرف است. اینکه یک برگه بگذاری جلوی رویت و بنشینی به نوشتن. اینکه تمام نشخوارهایی که خواب شب را حرامت می کنند را بنویسی. تمام آن دلهره هایی را که نمی گذارند تمرکز کنی روی متنی که در دست داری. همه را می توان نوشت و از شرشان خلاص شد.

گفتن از درد ها تسلی بخش است. که اگرنبود، اینهمه درد دل آمیخته به غیبت دیگر چه لطفی داشت؟ می گوییم و می گوییم و  آرزوی رهایی از آن اوهام را داریم.

نوشتن از دغدغه ها، اهداف، نشخوار ها، نگرانی ها، خاطرات خوب و بد، اصلا نوشتن سرگذشتمان، همه و همه تاثیرات قابل ملاحظه ای بر میزان سلامت روانمان دارند.

تحقیقات ثابت کرده اند که حتی افردای که از درد جسمانی شان می نویسند این نوشتن به تسکین دردشان کمک کرده.

نوشتن باعث می شود یک رسمیتی به ان رنج بدهی و بتوانی از خودت جدایش کنی.

بتوانی از بیرون به هر آن چه که بوده خیره شوی.

خصوصا در مواردی که فرد احساس می کند که دست آورد هایی در زندگی نداشته، نوشتن تجربه زیسته و مرور اتفاقات گذشته می تواند منجر به تغییر این تفکر شود.

مثلا در مشاوره سالمندی خصوصا در زمینه افسردگی یکی از روش های درمانی، نوشتن زندگی نامه و مرور تجربه های زیستی است. خلاصه اینکه در وصف نوشتن بسیار گفته اند و خواهند گفت.

1 نظر در مورد “از نوشتن

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *