سُخَندان
از نوشتن ناامید نشو | قلنبه‌گویی‌

از نوشتن ناامید نشو | قلنبه‌گویی‌

۱.برای رسیدن به یک نوشتۀ خوب باید بنویسی. تنها راه حل همین است. حتی وقتی که ذهنت سوت و کور است. به قول کامرون نوشتن مثل تلمبه زدن می ماند. اینقدر بنویس تا مسیر جریان ایده ها باز شود. مهم نیست از چه می‌نویسی. آزدنویسی کن. تمام نشخوارها را بریز بیرون. بگذار ذهنت خالی و شفاف شود. کم‌کم جرقه‌های ایده هم سر و کلۀ‌شان پیدا خواهد شد. فقط نباید از نوشتن ناامید شد.

۲.از آنچه دوست داری بنویس؛ حتی اگر تکراری باشد.

۳.نوشتن تو را به خودت نشان می‌دهد.

۴.هر آزاد نویسی زمینه سازی است برای آزاد نویسی بعدی. گرم کردن و متمرکز شدن است برای بیشتر و بهتر نوشتن.

۵.نوشتن مثل بیل زدن می ماند، خسته ات می کند تا نوشته ای خوب پدید آید.

۶.خوب است آدم دفتری داشته باشد و روزهایی که حال خوشی دارد کمی از آن را برای روز مبادا ذخیره کند لابه‌لای صفحاتش. 

۷.هر وقت دستم برای نوشتن پیش‌نویس نمی‌رود، با خودم تکرار می‌کنم که «یک پیش‌نویس بد بهتر از یک پیش‌نویس ناقص، یا طرحی است که گوشۀ ذهن خاک می‌خورد».

8.با نوشتن از نوشتن بیشتر می‌توان، نوشتن را آموخت!

9.می نویسم چون نوشتن درمان ذهن آشفته و بی قرار است.

10.اگر می‌خواهی نویسنده شوی روزی را بدون نوشتن نگذران حتی اگر قلم و کاغذی برای نوشتن نیابی!

برچسب ها:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *