آینده

گاه تنها راه چاره صبوری است و چه سخت است انتظار. انتظار کشیدن و منتظر بودن مستهلک کننده است، و صدالبته شیرینی وصال به خاطر وجود همین تلخیِ فراق و انتظار است. صبور بودن یعنی طاقت آوردن در برابر سختی ها و به دارازا کشیدن ها. یعنی تاب آوردن هرچه قدر هم طول بکشد یا سخت باشد. ما ساکنین این زمانه صبرمان را در گذرگاه های تاریخ جا گذاشته ایم. هرچه علم پیشرفت میکند توانایی دستیابی مان به خواسته هامان هم سریع تر می شود و ما در این زمانه حاضر همه چیز را می خواهیم سریع به دست آوریم، با هزینه کردنِ کمترین وقت ممکن. هرچه زودتر بهتر. صبر هم مثل سکوت نعمتی بود که به دست تکنولوژی به یغما رفت. کم حوصله ایم و کم طاقت. گاه فکر میکنم چه طور در همین پنجاه سال گذشته بدون اینرنت و شبکه گسترده مخابرات و دیگر تکنولوژی ها وفناوری ها زندگی می کرده اند؟ پیامت را باید پست میکردی و چندین و چند روز منتظر می ماندی تا جوابش به دستت برسد. به نظرتان در پنجاه سال آینده چه قدر تکنولوژی با امروزه متفاوت خواهد بود؟ علم چقدر دیگر جلو خواهد رفت و چه فناوری هایی راهشان را به زندگی عادیمان باز خواهند کرد؟زمانی خواهد رسید که فناوری هایمان در کتاب های تاریخ به عنوان وسایل مردمان قرون گذشته ثبت شوند؟ این زمان و تاریخ ما هم روی به افسانه هایی دور و دراز تبدیل خواهد شد؟

برچسب ها:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *